Την ώρα που οι φυσικοί πόροι καθαρού και πόσιμου νερού γίνονται ολοένα και πιο αδύναμοι να υποστηρίξουν τις ανάγκες μας, η προσοχή έχει στραφεί στην αναζήτηση μη συμβατικών μεθόδων που θα φέρουν τη λύση στο πρόβλημα. Ένας από αυτούς είναι και η αφαλάτωση θαλασσινού και υφάλμυρου νερού που έχει παρουσιάσει ιδιαίτερη άνθιση κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία, καθώς οι τεχνολογικές εξελίξεις και η συνεπαγόμενη μείωση του κόστους του παραγόμενου νερού έχουν καταστήσει τις τεχνολογίες αφαλάτωσης πιο ελκυστικές. Πολλές χώρες στον κόσμο (όπως στη Μέση Ανατολή, αλλά και Ινδία, Κίνα, χώρες της Μεσογείου, όπως η Ισπανία και η Μάλτα, κ.α) εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αφαλάτωση του θαλασσινού νερού σαν κύρια πηγή πόσιμου νερού. Εκτιμάται μάλιστα, ότι η παγκόσμια παραγωγή νερού αφαλάτωσης ξεπερνά τα 30 εκατ. m3 την ημέρα, καλύπτοντας περίπου το 1% της παγκόσμιας προσφοράς σε πόσιμο νερό.

 Παρόλα τα οφέλη που απορρέουν από την αφαλάτωση, όσον αφορά την κάλυψη των αναγκών σε πόσιμο νερό περιοχών που αντιμετωπίζουν προβλήματα λειψυδρίας, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις που τη συνοδεύουν δεν είναι αμελητέες. Οι βασικότερες προκλήσεις (οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές ταυτόχρονα) που καλείται να αντιμετωπίσει ο κλάδος είναι πολλές και σχετίζονται με την αλλαγή στις χρήσεις γης, την ηχορύπανση, τις αλληλοσυγκρουόμενες χρήσεις της παράκτιας ζώνης (π.χ. αλιεία, τουρισμό), τις αυξημένες ανάγκες σε ενέργεια (χρήση συμβατικών πηγών καυσίμων και παραγωγή αέριων ρύπων) και φυσικά το πρόβλημα του συμπυκνώματος της άλμης, που αποτελεί παραπροϊόν της διαδικασίας και συνήθως απορρίπτεται πίσω στη θάλασσα, επιφέροντας σημαντικές δυσμενείς επιπτώσεις στη θαλάσσια ζωή και υποβαθμίζοντας την ποιότητα του θαλασσινού νερού. Μαζί με την άλμη, στο θαλάσσιο περιβάλλον καταλήγει και ένα μίγμα από χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στην προ-επεξεργασία και μετά-επεξεργασία του νερού, προκειμένου να αποφευχθεί η δημιουργία ιζήματος και αφρού, η διάβρωση, η επικάθιση αλάτων και παθογόνων μικροοργανισμών, καθώς και για να αποκτήσει το αφαλατωμένο νερό τα επιθυμητά χαρακτηριστικά πόσιμου νερού.

Παρόλη την προσπάθεια που έχει καταβληθεί και την τεχνολογική πρόοδο που έχει συντελεστεί προς την κατεύθυνση της μείωσης της ενεργειακής κατανάλωσης μέσω της ανάκτησης της ενέργειας,  της χρήσης πιο αποδοτικών μεμβρανών και της χρήσης ΑΠΕ, μέχρι σήμερα οι «εναλλακτικές»-πιο φιλικές προς το περιβάλλον- μέθοδοι αφαλάτωσης δεν έχουν ακόμα αναπτυχθεί σε μεγάλη κλίμακα, παραμένουν σε ερευνητικό - πιλοτικό επίπεδο, λίγη πρόοδος έχει πραγματοποιηθεί για το πρόβλημα της διαχείρισης του αλμόλοιπου, ενώ και το κόστος παραμένει ακόμα ένα σημαντικός, συχνά απαγορευτικός, παράγοντας για την υλοποίηση τέτοιων επενδύσεων.

Τα επόμενα χρόνια, η αφαλάτωση αναμένεται πάντως να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στην παραγωγή πόσιμου νερού και θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό σύμμαχο για την επίλυση του προβλήματος, λειτουργώντας συμπληρωματικά στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης πολιτικής, που θα βασίζεται πρωτίστως στην εξοικονόμηση, επαναχρησιμοποίηση και την ορθή διαχείριση των υδάτινων πόρων.